Banki komercyjne a pieniądz

Banki komercyjne a pieniądz Banki komercyjne które zostały poddane restrukturyzacji posiadały 60% aktywów sektora. W relacji do PKB jeżeli uwzględnimy wypłatę depozytów dla klientów upadłych banków wzrastają one o ponad 0,5 p.p. cała sytuacja kryzysowa została zakończona skutecznie. Wątpliwości można mieć jedynie co do braku rozwiązań systemowych w odniesieniu do PKO BP i niezakończenie restrukturyzacji BGŻ. Żaden z notowanych na giełdzie banków w czasie kryzysu nie przeżywał kłopotów finansowych. Depozyty którymi dysponował podmiot niefinansowy wzrastały w ujęciu nominalnym w latach 1990-1996. W ujęciu realnym również następował wzrost za wyjątkiem roku 1991. To dla nich idealna rozrywka. Ale co jeśli chodzi o czas wolny? Depozyty zostały podzielone na dwie kategorie. W pierwszej z nich czyli w depozytach transakcyjnych znalazły się depozyty a Vista i bieżące. Druga grupa to depozyty nie transakcyjne do których zaliczyć możemy depozyty oszczędnościowe i terminowe. Od 1991 roku wzrastały depozyty nie transakcyjne, natomiast depozyty transakcyjne 3 – krotnie obniżyły swoją wartość w ujęciu realnym. Nastąpiło to w latach 1991, 1992 i 1995. Poddano badaniu relację wartości depozytów do PKB. Zaobserwowano że do 1993 roku relacja depozytów do PKB zwiększyła się. W następnych dwóch latach nastąpił spadek zarówno depozytów transakcyjnych jak i nie transakcyjnych. Jeżeli uwzględnimy stopę oszczędności to w latach 1992-1994 nie widać jednokierunkowej zależności. W latach 1993-1994 wzrosła stopa należności a obniżyła się relacja depozytów nie transakcyjnych do PKB. Na podstawie tej tendencji trudno stwierdzić czy sektor czy sektor bankowy tracił na początku kryzysu zaufanie deponentów czy nie. Możemy jednak stwierdzić, że takim momentem utraty zaufania był run na banki. Można tu podać przykład PKB S.A. w Lublinie po ogłoszeniu afery Bogatina.

Konieczność transferu

Konieczność transferu Zaistniała konieczność transferu walut i złota poza granice kraju oraz pojawiło się niebezpieczeństwo załamania złotego. Poprzez znaczne ograniczenie odpływu należności obcych z kraju, dewaluację złotego lub zmniejszenie obiegu złotówkowego rząd polski chciał zachować obecne pokrycie pieniądza w złocie. Istniała opinie, że regularne spłacanie zobowiązań wobec zagranicy odbuduje zaufanie kapitału zagranicznego do polskiej gospodarki i zachęci do inwestycji w Polsce po ustaniu kryzysu. Idealna rozrywka? Czy tak można zdefiniować czas wolny? Zdecydowano się na zmniejszenie obiegu złotego – spadł on z 1600 mln zł w 1929 roku do 1325 mln zł w 1932 roku. Gdy zahamowany został niezmieniony kurs złotego zmniejszony został popyt efektywny na rynku krajowym. Poważne oszczędności budżetowe wymusiły politykę rządu zwaną deflacją. Podczas kryzysu wpływy podatkowe znacznie zmalały i powstał deficyt budżetowy który w latach 1931/1932 osiągnął 206 mln z w latach 1933/1934 osiągnął 337 mln zł. W początkowej fazie kryzysu gospodarczego w Polsce rząd praktycznie nie interweniował. Podobna sytuacja miała miejsce w innych krajach. W 1932 roku głosy klubu chadecji, SL i PPS-u zdopingowały rząd do zaproponowania obniżki cen produktów przemysłowych i przywrócenie proporcji cenowych na rynku. Akcja niestety nie przyniosła żadnych efektów ponieważ opierała się jedynie na dobrej woli producentów a ci nie chcieli płacić za politykę rządu. Plan walki z kryzysem został nakreślony 28 października 1932 roku przez Komitet Ekonomiczny Rady Ministrów.

Restrukturyzacja

Restrukturyzacja Dwa z trzech banków o których wspomniałem wcześniej nie skorzystały z ustawy restrukturyzacyjnej ponieważ banki niezależne w których były one zrzeszone nie korzystały z niej znajdując się poza strukturą trójszczeblową. Założenia polityki pieniężnej na rok 1994 zostały uchwalone przez Sejm 5 marca. Znalazł się w niej punkt który o gwarancji depozytów. Było w ustawie zapisane, że „do czasu wydania odpowiednich aktów prawnych prezes NBP będzie gwarantował depozyty osób fizycznych w wysokości 100% do 1000 ecu a także 90% od kwoty powyżej 1000 ecu do 3000 ecu”. System zabezpieczania depozytów został uznany za bardzo pilny do stworzenia, co pokazało jak ważne jest wprowadzenie rozwiązań o charakterze systemowym. Tak mogą spędzić czas wolny, to dla nich rozrywka. W połowie grudnia 1994 roku została uchwalona ustawa o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym. Weszła ona w życie w lutym 1995 roku. Zapisano w niej, że system gwarantowania depozytów jest obowiązkowy dla wszystkich banków. W praktyce oznacza to że obejmuje on wszystkie banki wymienione w ustawie Prawo Bankowe poza bankami spółdzielczymi, które są uczestnikami zrzeszeń regionalnych. Mowa była również w ustawie o umownych systemach gwarantowania depozytów. Miały by one charakter dobrowolny i komplementarny wobec Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Zapisano w ustawie także zasady tworzenia i późniejszego funkcjonowania funduszu obowiązkowego i dobrowolnego oraz rodzaje działań jakie muszą zostać podjęte w sytuacji zagrożenia banku niewypłacalnością. Bankowy Fundusz Gwarancyjny oprócz działalności gwarancyjnej sprawował również funkcję prewencyjną. Do końca 1999 roku wkłady oszczędnościowe złożone w PKO BP, BGŻ i Pekao S.A były objęte 100% gwarancjami ze strony skarbu państwa. Warto dodać, że banki spółdzielcze płaciły niższe składki przez pierwszy rok funkcjonowania systemu gwarantowania depozytów.

Kreacja pieniądza

Kreacja pieniądza Towarzyszące tej formie kreacji pieniądza przez banki ryzyko niewypłacalności, które było spowodowane brakiem płynności w strukturze aktywów oraz pasywów spowodowało powstanie w ustawodawstwie bankowym lat trzydziestych pojawienie się rozwiązań prawnych powołujących instytucje nadzoru nad tworzeniem i prowadzeniem banków. Organy nadzoru zostały wyposażone w odpowiednie uprawnienia do stanowienia aktów prawnych które normowały by reguły kreacji pieniądza depozytowego ograniczając tym samym związane z nią ryzyko upadku banku. To najlepsza rozrywka. Rozwój społeczny jest traktowany jako zmiana osobowości, która zachodzi pod wpływem oddziaływania środowiska społecznego, które przygotowuje jednostkę do pełniejszego uczestnictwa w życiu społecznym. Z kolei jeśli chodzi o czas wolny? Inna przesłanka związana z potrzebą utworzenia nadzoru bankowego związana jest z rozwojem operacji wykonywanych przez banki. Chodzi tutaj również o zastosowanie nowych instrumentów finansowych takich jak opcje, kursy terminowe czy dewizy. Tradycyjna działalność banków związana z przyjmowaniem pieniędzy i udzielaniem kredytów przy odpowiednim określeniu ryzyka pozwalała na uniknięcie trudności związanych z niekorzystnym trendem w gospodarce. Nowe instrumenty finansowe przyczyniły się do zwiększenia ryzyka upadku banku. Problemy z nimi związane nie mogły zostać rozwiązane przy pomocy nabytego do tej pory przez banki doświadczenia. Postanowiono w tej sytuacji wypracować nowe metody mierzenia ryzyka bankowego. Na początku przybierały one formę analitycznej informacji dla banków. Później stały się przepisami prawa i zaczęły tworzyć podstawowy kanon regulacji prawnych który dotyczył prawidłowego zarządzania ryzykiem bankowym. Celem tych przepisów było zwiększenie czujności banków na znaczenie ryzyka bankowego a także określenie reguł zarządzania nim przy pomocy terminowych instrumentów finansowych. Przepisy te po raz pierwszy zdefiniowały dwa główne rodzaje ryzyka bankowego.